Eve yorgun argın geldiniz. Trafik, bitmeyen toplantılar, yetişmeyen işler... Zihniniz bir savaş alanı gibi. Tam o anda çocuğunuz elindeki su bardağını halıya deviriyor. Normalde sakince halledebileceğiniz bu küçük kaza, bir anda devasa bir patlamaya dönüşüyor. Sesiniz yükseliyor, belki de hiç istemediğiniz kırıcı sözler dökülüyor dilinizden. Ardından gelen o tanıdık suçluluk ve pişmanlık hissi... Ebeveynliğin en yıpratıcı anları, gün boyu biriken stres ve öfkeyi en masum, savunmasız hedefe, yani evladımıza boşalttığımız anlardır. Oysa dökülen o su bardağı taşıran son damla değildir; bardağın zaten gün boyu dolup taştığının somut bir kanıtıdır.

Öfke, duygusal buzdağının yalnızca suyun üstünde kalan görünen yüzüdür. Derinlerde ise çoğunlukla kronik yorgunluk, hayal kırıklığı, anlaşılmama hissi, mesleki tükenmişlik ve yoğun kaygı yatar. İş yerindeki yöneticiye, trafikteki kural tanımaz sürücüye, sorumlulukları paylaşmayan eşe ya da ekonomik kaygılara duyulan öfke dışa vurulamadığında bastırılır. İç dünyada sıkışan bu yüksek enerji, patlamak için bilinçdışı bir şekilde en güvenli ve en zayıf limanı seçer: sevgisinden asla şüphe duymadığımız çocuğumuz. Çocuğumuz bu anlarda yaramazlık yaptığı için değil; bizim duygu regülasyonu becerimiz çöktüğü için bir günah keçisine dönüşür. Bu kontrolsüz reaksiyonlar, çocuğun benlik saygısında derin yaralar açar; çocuk kabahati kendinde arar, "sevilmeyen, kötü bir çocuk" olduğuna inanır ve güvenli bağlanma zemini zedelenir.

Bu yıkıcı döngüyü kırmanın ilk adımı radikal bir öz farkındalıktır. Damarlarınızda öfkenin yükseldiğini hissettiğiniz an zihinsel bir duraklama düğmesine basmak hayati değer taşır. Reaksiyon göstermeden hemen önce kendinize sorun: "Bu öfke gerçekten dökülen suyla mı ilgili, yoksa günün omuzlarıma yüklediği ağır tortuların bir patlaması mı?" Bu basit soru, öfkenin adresini doğru saptamanızı sağlar. Öfkeyi çocuğa boşaltmak yerine gerçek kaynağıyla yüzleşmek gerekir; bu da eşle açık bir sınır çizmek, iş yükünü yeniden düzenlemek veya ruhunuza dinlenme hakkı tanımak demektir. Kendinize sunmadığınız şefkat ve sabrı, çocuğunuza tutarlı bir şekilde aktaramazsınız. Deneyim ve sorularınızı cguhasiptekin@gmail.com adresimiz üzerinden bizimle paylaşabilirsiniz.

Bir patlama anı yaşandıysa bunu onarmaktan asla çekinmeyin. Çocuğun göz hizasına inip samimiyetle, "Sana bağırdığım için üzgünüm. Bugün çok yorgun ve gergindim ama bunun seninle hiçbir ilgisi yoktu; kendi öfkemi yönetemedim" demek, çocuğa duyguların insaniliğini fakat davranışların sorumluluğunu üstlenmek gerektiğini öğreten paha biçilmez bir hayat dersidir. Öfke yok edilmesi gereken bir düşman değil, hayatınızda bir şeylerin ters gittiğini fısıldayan bir habercidir; habercinin sesini çocuğa bağırarak kısmak yerine mesajını okumayı öğrendiğinizde aile içi bağlar iyileşir.

Gönderilen mailler KVKK’ya uygun şekilde paylaşılmayacak, paylaşılmasını istediğiniz durumlarda lütfen ayrıca belirtiniz.

Ebeveynlere Not: Kendinize karşı merhametli olun. Kusursuz ebeveynlik yoktur; önemli olan hatayı hızla fark edip güvenli bağı onarmak için çaba göstermektir.